Andel literario
Cousas (1926-1929)
• A marquesiña
• Chegou das Américas
• O pai de Migueliño
• Vou contarvos un conto triste
Un ollo de vidro. Memorias d’un esquelete (1922)
Retrincos (1932). O retrato
Os dous de sempre (1934). Capítulos II, XXVI, XXXI, XXXV, XLI e XLIV
Os vellos non deben de namorarse (1953). Terceiro lance
Volver |
 |
 |
Cova dos carcamáns
Na "cova dos carcamáns" vive —según contan— unha dona encantada que vén a peitearse de mañán cedo nas pedras da beiramar, i eu gustaba de ir mata-lo tempo naquela medoñenta soedade, agardando que calquera día aparecese diante dos meus ollos a fremosura que tantos mariñeiros ollaran. I en axexo da dona encantada pasei días e días sentado no curuto da mesma pedra.
Fun esquecéndome do encanto e afíxenme á soedade medoñenta e ó bruído das ondas do mar. Aínda levo nos ouvidos o son das ondas que escachaban nas pedras e a resposta que facían no fondo da "cova dos carcamáns".
Os meus ollos poucas veces esculcaban nas lonxanías; pousábanse mellor no fondo das augas, onde eu podía avista--lo mundo que criou mitos no maxín popular.
Non sei por qué; mais eu sempre detiña o meu ollar nunha pedra redonda como un cráneo, toda cuberta de argazo verde. E as miñas visitas xa non tiñan outro ouxeto que olla-la pedra redonda.
Un día de mareas vivas tanto devalou o mar que a pedra botou fóra das augas o seu curupete e nunca tanto se asemellou a un cráneo cuberto de cabelos verdes. Cando unha onda solagaba a pedra, o pelo desfiañábase debaixo do mar, aboiando como o cabelo dunha muller afogada. No recuar das ondas a pedra saía das augas e o cabelo aplacábase i entón aparecía peiteada con raia ó médeo, talmente como unha cabeza de muller.
Moitas veces ollei como as ondas do mar xogaban co cabelo verde e os meus ollos encantados non se fartaban endexamais.
Nun serán de brétema déronme tentacións de colle-la pedra e desfacerlle os cabelos para dar acougo ó meu espírito.
Arriscándome moito puden chegar pertiño da pedra redonda e, alongando o brazo, apañei os cabelos e turrei por eles para riba.
A pedra era levián i erguina no aire como un verdugo que amostra unha cabeza cortada.
Cando me lembro, aínda sinto un arrufío nas costas. O que eu tiña pendurado polos cabelos non era unha pedra, non; era... ¡unha caveira humán!
Cicais a caveira da dona encantada, que debeu morrer, porque xa fai moito tempo que non vén peitearse de mañán cedo nas pedras da beiramar.
|
|